Znaleziono ranne lub pozornie porzucone dzikie zwierzę

Wiele gatunków celowo zostawia swoje młode same, i jest to forma ochrony. U niektórych zwierząt kopytnych, takich jak sarny, koźlęta w pierwszych tygodniach życia leżą w ciągu dnia dobrze ukryte i bez ruchu w trawie. Matka żeruje w pobliżu i wraca tylko, by nakarmić, żeby nie sprowadzić drapieżników do kryjówki. Człowiek stojący obok koźlęcia lub dotykający go może odstraszyć matkę.

Podobnie jest z wieloma ptakami śpiewającymi. Młode opuszczają gniazdo, zanim potrafią dobrze latać, siedzą na gałęziach lub na ziemi i wołają o jedzenie. Rodzice są w pobliżu i dalej je karmią. Takie podloty wyglądają na bezradne, ale są w zupełnie normalnym etapie rozwoju.

Inaczej jest ze zwierzętami, które są wyraźnie ranne: krew, opadnięte skrzydło, zwierzę, które nie może wstać lub kręci się w kółko. Potrzebują one fachowej pomocy. Ośrodki ratowania dzikich zwierząt i weterynarze wiedzą, jaka opieka jest możliwa i co jest prawnie dozwolone – a czasem także to, że zwierzęciu nie można już pomóc.

Twoje własne bezpieczeństwo jest najważniejsze. Na drodze oznacza to: zabezpiecz miejsce zdarzenia, zachowaj dystans od dużych zwierząt, trzymaj z daleka dzieci i psy. W ogrodzie lub w lesie oznacza to: nie podchodź zbyt blisko, żeby zwierzę nie spanikowało i nie uciekło ani nie zaatakowało.

Potem obserwujesz z daleka. Czy zwierzę jest ranne, czy tylko samo? W przypadku niezranionych młodych warto długo poczekać z większej odległości, czy przyjdą rodzice. Czasem matka wraca bardzo długo i nie przyjdzie, gdy w pobliżu są ludzie. Najlepiej szybko opuścić miejsce i sprawdzić ponownie później z daleka.

Następnie dzwonisz do ekspertów: regionalnego ośrodka ratowania dzikich zwierząt, weterynarza, organizacji ochrony zwierząt, urzędu ochrony przyrody lub łowieckiego albo policji. Opisz dokładnie miejsce i zaproponuj zdjęcie zrobione z daleka. Tylko jeśli eksperci wyraźnie o to poproszą, umieść małe zwierzę w przewiewnym pudełku, używając rękawiczek lub ścierki, i trzymaj je w ciszy, ciemności i cieple do przyjazdu pomocy.

Nigdy nie bierz dzikich zwierząt, zwłaszcza ssaków i nietoperzy, do gołych rąk. Ugryzienia i zadrapania mogą przenosić choroby, w niektórych regionach także wściekliznę. Po każdym ugryzieniu lub zadrapaniu przez dzikie zwierzę zgłoś się po pomoc medyczną – nawet jeśli rana wygląda na niewielką.

Nigdy nie dotykaj ani nie trzymaj dużych rannych zwierząt, takich jak jeleń czy dzik. W panice mogą kopać, bódź rogami lub gryźć i zadać poważne obrażenia. Po zderzeniu ze zwierzyną: włącz światła awaryjne, załóż kamizelkę odblaskową, ustaw trójkąt ostrzegawczy, odejdź za barierę ochronną. Jeśli są ranni, zadzwoń pod lokalny numer alarmowy (112 w UE), a następnie powiadom policję lub właściwy urząd.

I nie karm zwierzęcia ani nie dawaj mu pić. To, co jest dobre dla ludzi czy zwierząt domowych, może szkodzić dzikim zwierzętom – mleko i chleb są na przykład nieodpowiednie dla wielu dzikich zwierząt. Osłabione zwierzę może też zakrztusić się, gdy wlewa mu się wodę do pyska.

W wielu krajach zabronione jest zabieranie dzikich zwierząt i trzymanie ich – nawet rannych – bez zezwolenia. W przypadku zwierząt łownych, takich jak sarna czy dzik, często obowiązuje prawo łowieckie: kto zabiera takie zwierzę, nawet martwe po kolizji, może popełniać wykroczenie. Gatunki chronione podlegają własnym, często surowym przepisom.

Dobrze zamierzona opieka w domu też często kończy się źle. Dzikie zwierzęta potrzebują specjalnego pokarmu, warunków i doświadczenia, a zwierzę odchowane przez ludzi często nie potrafi później przeżyć na wolności. Ośrodki ratowania dzikich zwierząt starają się więc, by zwierzęta pozostały płochliwe i mogły zostać wypuszczone.

Znajdź numer telefonu regionalnego ośrodka ratowania dzikich zwierząt lub właściwego urzędu, zanim będzie ci potrzebny, i zapisz go w telefonie. W chwili znalezienia zwierzęcia jesteś zdenerwowany i wtedy dobrze nie musieć niczego szukać. Para jednorazowych rękawiczek w samochodzie lub plecaku nie zaszkodzi.

Z dziećmi można spokojnie omówić zasady wcześniej: „Jeśli znajdziemy małe zwierzątko, nie dotykamy go, odsuwamy się trochę i wołamy kogoś”. Dzięki temu współczucie zamienia się w pomoc, która naprawdę służy zwierzęciu. W przypadku ptaka, który uderzył w szybę, eksperci często radzą zostawić go w spokoju i chronić przed kotami; niektóre po jakimś czasie dochodzą do siebie same.