Błędne przekonania o „pułapkach survivalowych”

Każde źródło pożywienia w przyrodzie musi się „opłacać”: musi dostarczać więcej energii, niż na nie wydajesz. W przypadku pułapek oznacza to: potrzebujesz szczegółowej wiedzy o terenie i zachowaniu zwierząt, materiałów, czasu i dużo ruchu przy budowie i kontroli. Po drugiej stronie jest niepewny zysk. Nawet doświadczeni, uprawnieni traperzy nie odnoszą sukcesu każdego dnia – kto nie zna terenu, jest jeszcze bardziej zdany na szczęście.

Do tego dochodzi to, co faktycznie dają małe dzikie zwierzęta. Ich mięso jest bardzo chude: dużo białka, ale prawie nie ma tłuszczu i praktycznie brak węglowodanów. Ciało pokrywa jednak zapotrzebowanie na energię głównie z tłuszczów i węglowodanów. Ludzie, którzy przez długi czas musieli żyć niemal wyłącznie z chudego mięsa, chorowali – ten stan nazwano „zagłodzeniem królikami” (ang. rabbit starvation).

Podsumowując: w sytuacji kryzysowej zastawianie pułapek często pochłania więcej sił, ciepła i czasu, niż się odzyskuje. Tych sił brakuje potem na to, co naprawdę pomaga: osłonięte miejsce, wodę i sygnały.

Mit „W sytuacji zagrożenia wszystko wolno”: wyjątki na wypadek niebezpieczeństwa są wąskie i różnią się w zależności od kraju. Kto w krótkiej sytuacji kryzysowej zastawia pułapki, ryzykuje kary i wyrządza szkody – a prawie zawsze ma lepsze możliwości. Osoby, które zabłądzą lub utkną, znacznie szybciej się odnajduje, jeśli ktoś zna plan ich wyprawy, a one zostają w jednym miejscu.

Mit „Mięso rozwiązuje problem z jedzeniem”: jak opisano wyżej, chuda zwierzyna nie pokrywa zapotrzebowania na energię. W sytuacji kryzysowej trwającej kilka dni głód jest nieprzyjemny, ale zwykle nie jest najpilniejszym problemem zdrowego dorosłego. Groźniejsze są wychłodzenie, przegrzanie, brak wody i urazy.

Mit „Domowe pułapki nikomu innemu nie szkodzą”: pułapkę uruchamia samo zwierzę i nie potrafi ona rozróżnić, kto się zbliża. Mogą ucierpieć zwierzęta domowe, gatunki chronione i dzieci. Zapomniane lub zgubione pułapki pozostają niebezpieczne bardzo długo, nawet gdy osoba, która je zbudowała, dawno odeszła.

Zastawianie pułapek należy do ludzi, którzy mają odpowiednie uprawnienia, wyszkolenie i sprzęt – tam, gdzie przewiduje to prawo, na przykład w gospodarce łowieckiej. Obowiązują tam przepisy dotyczące dozwolonych typów pułapek, gatunków, okresów i obowiązku kontroli. Dla turystów, osób biwakujących czy ludzi w sytuacji zagrożenia nie jest to rozsądne rozwiązanie.

Zawsze natomiast ma sens zrozumienie tego tematu. Kto wie, dlaczego pułapki są regulowane, potrafi krytycznie oceniać materiały o survivalu, udzielać dzieciom uczciwych odpowiedzi i rozpoznawać, kiedy film pokazuje bzdury, a nawet łamie prawo. Kto interesuje się zwierzętami, znajdzie znacznie ciekawsze drogi w tropieniu, obserwacji i projektach nauki obywatelskiej.

Znane priorytety w przygotowaniu na sytuacje kryzysowe wynikają z tego, jak długo ciało może obejść się bez danej rzeczy. Z grubsza można przyjąć: przy silnym zimnie lub upale robi się groźnie w ciągu kilku godzin, bez wody w ciągu kilku dni, bez jedzenia dopiero po tygodniach. Dlatego na pierwszym miejscu jest ochrona przed pogodą i temperaturą, potem woda, a jedzenie dopiero znacznie później.

W praktyce oznacza to: jak najszybciej wezwij pomoc pod lokalnym numerem alarmowym (w UE 112). Zostań w bezpiecznym miejscu zamiast iść dalej bez celu. Chroń się przed wiatrem, wilgocią i zimnem od podłoża. Spraw, żeby cię było widać i słychać: światłem, kolorem lub dźwiękiem.

Najlepsze przygotowanie zaczyna się przed wyprawą: odpowiednia ilość jedzenia i wody, ciepła odzież, latarka, naładowany telefon i plan wyprawy zostawiony komuś zaufanemu. Dzięki temu nigdy nie znajdziesz się w sytuacji, w której musisz myśleć o pułapkach.