Kij wędrowny: jak wybrać, dopasować i bezpiecznie używać

Gdy stoisz na dwóch nogach, ziemi dotykają tylko dwa punkty. Nawet niewielkie pchnięcie może cię przewrócić. Z kijem masz trzy punkty, a one tworzą trójkąt. Trójkąt jest o wiele stabilniejszy niż linia – dlatego stołek ma zwykle trzy nogi.

Schodząc w dół, przy każdym kroku musisz hamować swój ciężar, a niosą to głównie kolana. Jeśli postawisz kij przed sobą i lekko się na nim oprzesz, przejmuje część tej pracy hamującej. Pod górę możesz się nim odpychać.

Kij przedłuża też twoje ramię. Dzięki niemu wyczuwasz, czy grunt jest twardy, miękki, pusty w środku czy śliski. W ten sposób wykryjesz głębokie błoto, dziury pod śniegiem lub liśćmi i głębokie miejsca przy brzegu kałuży, zanim przeniesiesz na nie ciężar ciała.

Drewno musi być proste i zdrowe. Leszczyna i jesion często rosną ładnie prosto i są wytrzymałe. Zanim weźmiesz kij, mocno zegnij go obiema rękami: ma sprężynować, a nie trzeszczeć. Zgniłe, miękkie lub popękane miejsca go dyskwalifikują.

Uniwersalna jest długość mniej więcej do wysokości ramienia. Pod górę chwytasz niżej, w dół wyżej. Taka długość jest dobra do sondowania i przechodzenia przez potoki. Grubość powinna wygodnie pasować do dłoni, ok. 3 cm.

Pozostałości po gałęziach wystrugaj gładko, a dolną krawędź lekko zukosuj dookoła – wtedy koniec mniej się rozszczepia. Owinięcie sznurem w miejscu uchwytu poprawia chwyt. Zrezygnuj z pętli na nadgarstek, bo w wodzie lub przy upadku może cię uwięzić.

Płynąca woda jest o wiele silniejsza, niż wygląda. Nawet po kolana szybki prąd może przewrócić dorosłego. Przechodź tylko wtedy, gdy to naprawdę konieczne, a woda jest wolna, przejrzysta i sięga co najwyżej tuż poniżej kolan. Nie wtedy, gdy woda po deszczu przybiera, i nie nad wodospadami, jazami czy powalonymi drzewami. Rozepnij pas biodrowy plecaka, żeby móc go zrzucić.

Lodu nie da się rzetelnie sprawdzić kijem. Jego grubość zmienia się z miejsca na miejsce, zwłaszcza przy brzegach, dopływach i trzcinach. Po naturalnym lodzie chodzisz tylko wtedy, gdy został udostępniony przez władze. Jeśli ktoś się załamie, nie biegnij do niego; zadzwoń pod 112 i z bezpiecznego brzegu, leżąc płasko, podaj mu kij lub gałąź.

Pęknięty kij łamie się dokładnie w chwili, gdy się na nim opierasz. Sprawdzaj go przed każdą wycieczką. Kij bywa też źródłem fałszywego poczucia bezpieczeństwa – nie zastępuje ani sondy lawinowej, ani sprzętu zabezpieczającego.

Kij pomaga na nierównych leśnych ścieżkach, w błotnistych miejscach, na śniegu, przy łatwych przejściach przez potoki i przy schodzeniu w dół. Dzieciom i starszym osobom może dawać dużo poczucia bezpieczeństwa. Nic nie kosztuje i szybko się go robi.

Nie pomaga przy zagrożeniach, których nie wykryje: grubość lodu, lawiny, wartkie rzeki. Na długie wycieczki często wygodniejsze są dwa kijki trekkingowe, bo odciążają obie strony równomiernie.

Przy brodzeniu stajesz ukośnie, twarzą do prądu, stawiasz kij powyżej siebie, pod prąd, i przemieszczasz tylko jeden punkt naraz: najpierw kij, potem jedną stopę, potem drugą. W ten sposób zawsze masz na ziemi dwa pewne punkty podparcia.

Grupy mogą ustawić się jedna za drugą i przechodzić razem. Najlepiej uczyć się tego na kursie lub pod kierunkiem doświadczonych osób.

Kij przechowuj w suchym miejscu i regularnie go sprawdzaj. Kij z leszczyny, jeśli się o niego dba, może służyć wiele lat.